me warmte toefluistert

Net als jij vandaag

Dan droom ik de afkoeling

Van een heidebries

Om eindeloos te voelen

En nog zonnedichter te groeien

In het bloeiende veld

Van gedeelde gedachten.

De reclame ronddragers kennen nochtans de regels. Je kent ze wel, soms hele families die met een auto (!) traag van deur tot deur rijden en standaard geplastificeerde pakketjes reclamefolders leveren. Die slaan ons huis keurig over.

Maar vandaag – sinds we hier wonen, nog geen twee jaar – al de derde of vierde keer op rij: politieke propaganda, ongewenst drukwerk dus, van jawel, het Vlaams Belang in mijn bus. Zonder me uit te spreken over mijn politieke voorkeuren, of beter nog: afkeuren, kan ik hieruit maar één conclusie trekken: ze kunnen niet lezen.

De partij getuigt zo weer maar eens een IQ onder de 100 te hebben, anders zouden ze wel kunnen lezen, maar fundamenteler: een gebrek aan respect voor andermans wensen. En die van het milieu.

Schrijven doe ik als het goed gaat. Als het leven maar wat aanmoddert, komt er niets in mijn hoofd. En nog minder op mijn scherm. Idemdito op mijn werk. Dagen dat ik niets doe. Dagen dat ik bruis van schrijfinspiratie en de directie lastig val met ellenlange nota’s, volgestouwd met prozaïsche uitspattingen en frivole woordspelingen in mijn emailverkeer. Dagen dat ik zielsveel van hem hou. Dagen dat ik hem naar een afgezonderd manneneiland wil verbannen. Dagen dat ik hen van ’s morgens tot ’s avonds geduldig aanhoor, meespeel, fantaseer, creatief haast uiteen barst. Dagen dat ik hen alledrie, of toch zeker twee, aan de kapstok wil hangen. Opsluiten in de garage. Het washok. De tuin. Met het supergeïsoleerde raam lekker dicht. Deur op slot.

Gisteren was een niet-dag. Vandaag een wel-dag. Met een poststuk op het web. Vreemd hoe vrijwel iedereen zich laat leiden door het weer. Vijfentwintig graden en volle zon, de straten lopen vol en iedereen lacht, net als in een sprookjesfilm. Ik geloof dat zowat iedereen een wel-dag heeft vandaag. Humeur is niet altijd individueel, er zijn heel wat gemeenschappelijke humeuren. In de file op vrijdagavond. In de file in de regen. In de file op maandagochtend. In de onverwachte file op zondagavond na het bezoek aan de schoonouders. Collectief gaat iedereen aan het bokken. Trommelen met zijn vingers op het stuur. Toeteren naar de bokkende voorganger die trommelt op zijn stuur. Maar vandaag: iedereen happy! Zo goedgemutst dat ik niet wegkon uit het zonnetje tijdens mijn middagpauze. Broodje gekocht – de mee-pak-snack-hoek van de supermarkt wordt elke dag opnieuw geplunderd door de honderden werkenden uit het centrum, die zich stuk voor stuk laten inpakken door de smakelijk ogende plastiekjes en groot geadverteerde prijzen, alsof de gevraagde euro’s een toegift zijn voor de hongerigen onder ons – en een smoothie – nog zo’n commerciële stunt, want de helft van de in België verkochte smoothies zijn die naam onwaardig, maar het bekt lekker, klinkt tropisch en ongetwijfeld gezond. Op een bankje in de winkelstraat – niet honderden maar duizenden lachende mensen kuieren voorbij – hoor ik een niet mis ogende jongeman een poppemieke aanspreken op twee meter van me vandaan. Of ze geen Mobistar-klant wil worden. En met de beperkte informatie die de jongen haar geeft, zie ik haar nog geen drie minuten later hem haar identiteitskaart geven en een handtekening plaatsen op een velletje papier. Mobiele telefonie gekocht op straat. Wil je graag een nieuw chipje, juffrouw? Lekkere blote buik heb je daar. Soms geloof ik dat als ik maar heel even het geloof in de mensheid kon opgeven en iedereen als domme sukkeltjes beschouwen,  ik een monsterlijk gekwalificeerde verkoper zou zijn. Toch kan ik niet geloven en nog minder begrijpen dat mensen zich laten inpakken, op straat, door een stel lieve ogen, die ook nog eens midden in het gesprek een andere man zoent. Nadat de deal gesloten is, zie ik hem de voorbijgangers doorlichten: te oud, te jong, te snel, te traag, bingo: weer een poppemieke, op de voet gevolgd door een lelijk eendje. Zij tatert er met hem op los, geeft hem in alle opzichten gelijk dat zijn produkt ongetwijfeld het meest voordelige is, het eendje staat er verweesd bij. Ze kijkt verveeld weg op een stevige meter achter haar leidende vriendin. De rol van lelijk eendje in een tweespan is ongetwijfeld geen lachertje, maar je wordt tenminste niet belazerd door gladde verkoopspraatjes.

De zon is zacht, streelt, verwent. Mijn liefste minnaar: zachtaardig, warm, boordevol energie die mij ook te beurt valt. Maar tegelijkertijd gevaarlijk, verraderlijk, altijd onverwacht, komen en gaan, soms wel soms niet. Verslavend, als verboden liefde. En dus wandel ik naar de bakkerij en haal nog twee koeken er boven op. Rekken van de tijd die ik niet heb.

Tegen dat mijn middagpauze er op zit en ik noodgedwongen terugkeer naar kantoor, bolt mijn buik als een driemaander. De uitgerekte lunch ligt op mijn maag en verhindert mijn concentratievermogen. De hele wel-dag verandert in een wip tot niet-dag. Geen inspiratie, geen geschrijf, geen werk. Alleen maar een verzadigde spijsvertering en dommelende ogen van de lome warmte. En buiten de mensen maar lachen…

Avond in huis. Net terug van vakantie is het voor iedereen weer even wennen aan de regels en afspraken. Na het eten pyjama aan. Tanden poetsen, pipi doen, bed in. Verhaaltje. Zoenen geven. “Ik hou van jullie!” zeggen. Lichten uit en stil. Of toch niet? Met de kleinste op schoot nog even luisteren naar het gekakel op de kinderkamer. Net nu moest de klok weer een uurtje verdraaid worden. Gelukkig kent tijd geen prominente aanwezigheid in ons huis. Ik heb er ook steevast een groot tekort aan. Teveel vrienden die geen post meer krijgen, te weinig telefoonnummers die gedraaid worden, een te lange to-do lijst in mijn multimediaal mobieltje. En altijd overal te laat komen. Telefoneren met de echtgenoot. Hij zal ook die eerste werkdag weer mateloos laat thuis komen. Een uitgebalanceerde verdeling tussen werk en gezin blijkt als man in de privé een onmogelijkheid. Of ligt dat dan toch aan die knappe collega daar en de goedgelovigheid van de thuiswachtende vrouw? Nadat het een hele tijd stil leek, klinken stemmen steeds luider vanuit de kamer boven. “Ik moet opleggen,” zeg ik hem en schuifel stil op de trap om gesprekken op te vangen. Niets zo inspirerend voor een stevige lachbui als kleuterconversaties. Meestal hoor je een combinatie van je eigen woordkeuzes en intonaties met de oeverloze fantasie van een kleuterbrein, bruisend van lang vergeten logica. Zwijgend ga ik in de deuropening staan. Mijn meter achtenzeventig en bliksemende ogen doen meestal meteen hun werk. Geschuifel onder lakens, lichtjes die uitknippen. Niets van dat alles. Waar net nog gefluisterd werd, klinkt niets dan stilte. Het lichtje van mijn dochter schijnt op haar lakens. Ik neem het mee, al was het maar om woordeloos duidelijk te maken dat het meer dan bedtijd is. Elke reactie blijft uit. Raar, want sinds enkele weken ligt ze elke avond en vaak ook ‘s nachts krijsend in haar bed, omdat ze schrik heeft van het duister. De deur moet open blijven, het licht op onze kamer aan de overkant moet aan, haar lichtspookje mag mee onder de lakens. Maar vandaag: geen reactie. Weer gefluister. Ik stap boos terug de kamer binnen, kijk nog dreigender dan ervoor, al laat de duisternis ongetwijfeld niet toe om welke gelaatsuitdrukking ook te herkennen. De stemmen blijven doorgaan, deze keer duidelijk vanuit een andere locatie. Mijn hoofd tracht alle plaatsen in de nabije omtrek te beoordelen op mogelijke vindplaats van mijn kinderen: de babykamer, de badkamer, de klaarkast,… bureau! Net voor het stil werd eerder op de avond, schonken ze me een brulconcert om in het reisbedje te mogen. De oudste had de avond tevoren een scène gemaakt door net na het slapen gaan een overdosis speeksel aan te maken en dat kunstig op de rand van zijn halfhoogslaper uit te smeren, zodat het in lange zeikdraden naar beneden hing boven het bedje van de ander. “mama, mijn deken is ook nat…” zei ze nog met een bevend stemmetje, niet wetende wat haar broer boven haar bezielde. Ik had hem in een furie van het bedtrapje afgesleurd en mijn man opdracht gegeven om meteen het babyreisbed op te zetten in de bureau: hij zou zijn bed die nacht niet meer terug zien! De boodschap van vanavond was dan ook klaar en duidelijk: als mama één keer boos zou moeten worden omdat hij niet flink zou gaan slapen, zou het meteen het reisbed in zijn. Leutig: vragen om gestraft te worden. Kijken wat mama dan zegt. Ik stormde de bureaudeur binnen en trof mijn twee uitdagers er doodrustig aan op de grond: een gezelschapsspelletje aan het spelen. In het donker, want ook de zon had zich al lang te slapen gelegd. Zij was aan het winnen. Te verbouwereerd om creatief te zijn met woorden, stuurde ik hen met een “naar bed!” weer naar hun eigen dromenstek. Allebei heftig huilend, want een voorspelbaar boze mama is blijkbaar toch niet leuk. Gekrenkt in al mijn moederlijk gezag heb ik het daar bij gelaten. Nadat zij nog een half uur door huilde, dat ik haar moest troosten, heb ik de deur van hun kamer weer opengezet en het lichtspookje op haar deken gegooid. De gebruiksaanwijzing van het lichtspeeltje heb ik weggegooid, de handleiding bij mijn kinderen heb ik jammer genoeg nooit gekregen.