nu en dan

 

Mag ik, vroeg je

Heel zacht je naam ademenen

Zodat de winter wegsmelt rond toen

en ruimte baart voor nu

en dan

 

Je mag, zei ik

En voelde het dwarrelwit verleden

Verdampen door jouw handen

in mijn losse lentehaar.

 

 

Gedachte

Als heel even
één seconde verloren lijkt te zijn
De nacht te groot de dag te klein
Waarom dan niet het komende uur
Opsmukken met wat levensvuur
En drievoudig intens beleven?

Valavond

Daar gaat ze
Pijlsnel naar beneden
De horizon voorbij
Nog even en alles hult zich in duisternis
Dromen maken zich klaar
Om ongevraagd de dag over te nemen
En in de ochtenddauw weer te verdwijnen
Naar de vergetelheid van de nacht

naast me

Dromend over wat nog komen gaat
drijvend naast me op het spoor
in gedachte zacht verzanden
haren kammend
met de tanden van je handen
glimlacht naar je schoot
denkt aan kirrende geluiden
zoete geur van babyhuiden
nog even, denk je, met zo’n bollebuikenspijt
terwijl ik ook weer deze avond
kamp met ochtendmisselijkheid

de heide

Wanneer september

me warmte toefluistert

Net als jij vandaag

Dan droom ik de afkoeling

Van een heidebries

Om eindeloos te voelen

En nog zonnedichter te groeien

In het bloeiende veld

Van gedeelde gedachten.

Ongeadresseerd drukwerk

Vandaag was het weer van dat: goedgemutst zwier ik het deurtje van onze brievenbus open om de post van vandaag uit te halen. Naast enkele facturen die ik liever niet had zien verschijnen, en een aanmaning omdat ik er een sport van maak mijn eigen rekening te herberekenen, zit er weer reclamedrukwerk in de bus. Nochtans kleeft zeer duidelijk zichtbaar een “geen ongeadresseerd drukwerk”- sticker net boven het brievenluikje.

De reclame ronddragers kennen nochtans de regels. Je kent ze wel, soms hele families die met een auto (!) traag van deur tot deur rijden en standaard geplastificeerde pakketjes reclamefolders leveren. Die slaan ons huis keurig over.

Maar vandaag – sinds we hier wonen, nog geen twee jaar – al de derde of vierde keer op rij: politieke propaganda, ongewenst drukwerk dus, van jawel, het Vlaams Belang in mijn bus. Zonder me uit te spreken over mijn politieke voorkeuren, of beter nog: afkeuren, kan ik hieruit maar één conclusie trekken: ze kunnen niet lezen.

De partij getuigt zo weer maar eens een IQ onder de 100 te hebben, anders zouden ze wel kunnen lezen, maar fundamenteler: een gebrek aan respect voor andermans wensen. En die van het milieu.

Als het goed gaat

 

Schrijven doe ik als het goed gaat. Als het leven maar wat aanmoddert, komt er niets in mijn hoofd. En nog minder op mijn scherm. Idemdito op mijn werk. Dagen dat ik niets doe. Dagen dat ik bruis van schrijfinspiratie en de directie lastig val met ellenlange nota’s, volgestouwd met prozaïsche uitspattingen en frivole woordspelingen in mijn emailverkeer. Dagen dat ik zielsveel van hem hou. Dagen dat ik hem naar een afgezonderd manneneiland wil verbannen. Dagen dat ik hen van ’s morgens tot ’s avonds geduldig aanhoor, meespeel, fantaseer, creatief haast uiteen barst. Dagen dat ik hen alledrie, of toch zeker twee, aan de kapstok wil hangen. Opsluiten in de garage. Het washok. De tuin. Met het supergeïsoleerde raam lekker dicht. Deur op slot.

 

Gisteren was een niet-dag. Vandaag een wel-dag. Met een poststuk op het web. Vreemd hoe vrijwel iedereen zich laat leiden door het weer. Vijfentwintig graden en volle zon, de straten lopen vol en iedereen lacht, net als in een sprookjesfilm. Ik geloof dat zowat iedereen een wel-dag heeft vandaag. Humeur is niet altijd individueel, er zijn heel wat gemeenschappelijke humeuren. In de file op vrijdagavond. In de file in de regen. In de file op maandagochtend. In de onverwachte file op zondagavond na het bezoek aan de schoonouders. Collectief gaat iedereen aan het bokken. Trommelen met zijn vingers op het stuur. Toeteren naar de bokkende voorganger die trommelt op zijn stuur. Maar vandaag: iedereen happy! Zo goedgemutst dat ik niet wegkon uit het zonnetje tijdens mijn middagpauze. Broodje gekocht – de mee-pak-snack-hoek van de supermarkt wordt elke dag opnieuw geplunderd door de honderden werkenden uit het centrum, die zich stuk voor stuk laten inpakken door de smakelijk ogende plastiekjes en groot geadverteerde prijzen, alsof de gevraagde euro’s een toegift zijn voor de hongerigen onder ons – en een smoothie – nog zo’n commerciële stunt, want de helft van de in België verkochte smoothies zijn die naam onwaardig, maar het bekt lekker, klinkt tropisch en ongetwijfeld gezond. Op een bankje in de winkelstraat – niet honderden maar duizenden lachende mensen kuieren voorbij – hoor ik een niet mis ogende jongeman een poppemieke aanspreken op twee meter van me vandaan. Of ze geen Mobistar-klant wil worden. En met de beperkte informatie die de jongen haar geeft, zie ik haar nog geen drie minuten later hem haar identiteitskaart geven en een handtekening plaatsen op een velletje papier. Mobiele telefonie gekocht op straat. Wil je graag een nieuw chipje, juffrouw? Lekkere blote buik heb je daar. Soms geloof ik dat als ik maar heel even het geloof in de mensheid kon opgeven en iedereen als domme sukkeltjes beschouwen,  ik een monsterlijk gekwalificeerde verkoper zou zijn. Toch kan ik niet geloven en nog minder begrijpen dat mensen zich laten inpakken, op straat, door een stel lieve ogen, die ook nog eens midden in het gesprek een andere man zoent. Nadat de deal gesloten is, zie ik hem de voorbijgangers doorlichten: te oud, te jong, te snel, te traag, bingo: weer een poppemieke, op de voet gevolgd door een lelijk eendje. Zij tatert er met hem op los, geeft hem in alle opzichten gelijk dat zijn produkt ongetwijfeld het meest voordelige is, het eendje staat er verweesd bij. Ze kijkt verveeld weg op een stevige meter achter haar leidende vriendin. De rol van lelijk eendje in een tweespan is ongetwijfeld geen lachertje, maar je wordt tenminste niet belazerd door gladde verkoopspraatjes.

 

De zon is zacht, streelt, verwent. Mijn liefste minnaar: zachtaardig, warm, boordevol energie die mij ook te beurt valt. Maar tegelijkertijd gevaarlijk, verraderlijk, altijd onverwacht, komen en gaan, soms wel soms niet. Verslavend, als verboden liefde. En dus wandel ik naar de bakkerij en haal nog twee koeken er boven op. Rekken van de tijd die ik niet heb.

 

Tegen dat mijn middagpauze er op zit en ik noodgedwongen terugkeer naar kantoor, bolt mijn buik als een driemaander. De uitgerekte lunch ligt op mijn maag en verhindert mijn concentratievermogen. De hele wel-dag verandert in een wip tot niet-dag. Geen inspiratie, geen geschrijf, geen werk. Alleen maar een verzadigde spijsvertering en dommelende ogen van de lome warmte. En buiten de mensen maar lachen…